Για καλύτερη εκμάθηση και περισσότερη εξάσκηση στην προπαίδεια κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο.
Αν κάνετε κλικ σε έναν από τους αριθμούς που είναι στους κύκλους με λευκό φόντο θα βλέπετε τον πίνακα της προπαίδειας που επιλέξατε.
Αν κάνετε κλικ στους πράσινους κύκλους, τότε κάνετε εξάσκηση στην προπαίδεια.
Ένα από τα πιο διαδεδομένα έθιμα του Πάσχα είναι το βάψιμο των αυγών τη Μεγάλη
Πέμπτη. Τα χρωματιστά αυγά τα συναντάμε στην αρχαιότητα μαζί με κουνέλια τα
οποία είναι σύμβολο της γονιμότητας. Γιατί
όμως βάφουμε κόκκινα τα αυγά τη Μεγάλη Πέμπτη; Η απάντηση «κρύβεται» σε
διάφορες εκδοχές, οι ερμηνείες που δίνονται είναι πολλές και διαφορετικές, όπως
και οι συμβολισμοί.
Τα
αβγά βάφονται την Μεγάλη
Πέμπτη η οποία είναι η ημέρα του Μυστικού Δείπνου, όπου ο
Χριστός πρόσφερε άρτο και κρασί ως συμβολισμό για το σώμα Του και το αίμα Του,
έτοιμος να θυσιαστεί για να ελευθερώσει τον κόσμο από τα δεσμά της αμαρτίας. Η
χριστιανική παράδοση θέλει τα αυγά, σύμβολο της γονιμότητας και της έναρξης
ενός νέου κύκλου ζωής, να βάφονται κόκκινα, γιατί συμβολίζουν το Αίμα του Χριστού. Σύμφωνα
με μία εκδοχή η Παναγία πήρε
ένα καλάθι αυγά και τα πρόσφερε στους φρουρούς Του Υιού της, ικετεύοντάς τους
να μην τον βασανίσουν. Όταν τα δάκρυά της έπεσαν πάνω στα αυγά, τότε αυτά βάφτηκαν κόκκινα. Λένε
ακόμα πως το αυγό
συμβολίζει τον τάφο του Χριστού που ήταν ερμητικά
κλειστός, όπως το περίβλημα του αυγού, αλλά έκρυβε μέσα του τη «Ζωή», αφού από
αυτόν βγήκε ο Χριστός και αναστήθηκε. Μία
άλλη προσέγγιση συνδέει το κόκκινο χρώμα με τη Μαρία Μαγδαληνή. Σύμφωνα
με αυτή την εκδοχή, η Μαρία η Μαγδαληνή πήγε στον Τιβέριο Καίσαρα και
του ανακοίνωσε ότι αναστήθηκε ο Χριστός. Εκείνη την ώρα κάποιος κρατούσε δίπλα
από τον Αυτοκράτορα ένα καλάθι αυγά. Ο Τιβέριος Καίσαρας, είπε στην Μαρία
Μαγδαληνή ότι, εάν αυτό που λέει, είναι αλήθεια, τότε τα αυγά, από άσπρα που
είναι, να γίνουν κόκκινα. Όπως και έγινε. Το τσούγκρισμα των πασχαλινών αυγών Το τσούγκρισμα των πασχαλινών αυγών συμβολίζει την Ανάσταση του Χριστού. Όταν το κέλυφος σπάσει, γεννιέται μια ζωή (ένα ζωάκι). Έτσι, τα πασχαλινά αυγά συμβολίζουν τον κλειστό τάφο του Χριστού, που κρύβουν μέσα τους τη "Ζωή".
Άκουσε μια ιστορία για ένα αυγό. Το ραγισμένο κόκκινο αυγό
Η πασχαλιά, όπως δηλώνει και το όνομά της, είναι ένα φυτό που έχει συνδεθεί με το Πάσχα. Τα φύλλα της έχουν σχήμα καρδιάς και τα μοβ ή λευκά άνθη της έχουν έντονο άρωμα.
Η πασχαλιά ήταν πολύ γνωστή από την αρχαιότητα. Η ελληνική μυθολογία αναφέρει ότι κάποτε ήταν μια πανέμορφη νύμφη που ο θεός Πάνας την ερωτεύτηκε παράφορα. Η νύμφη για να γλιτώσει από τον θεό μεταμόρφωσε τον εαυτό της σε θάμνο, τη γνωστή μας πασχαλιά. Το μοβ χρώμα στα λουλούδια συμβολίζει το συναίσθημα της αγάπης, ενώ το λευκό τη νεανική αθωότητα. Ένας χριστιανικός μύθος λέει ότι η πασχαλιά πρόσφερε τον ίσκιο της στην Παναγία, όταν μαζί με τον Ιωσήφ και τον μικρό Χριστό φυγαδεύτηκαν στην Αίγυπτο για να τον σώσουν από τον διωγμό του Ηρώδη. Η Παναγία το ευλόγησε, να μοσχοβολάει και να είναι γεμάτο με πανέμορφα μυρωδάτα λουλούδια. Ένας άλλος μύθος λέει πως όταν σταυρώθηκε ο Ιησούς στον Γολγοθά, εκεί κοντά είχε φυτρώσει αυτό το δέντρο, το οποίο μαράθηκε βλέποντας τη σταύρωση του Χριστού. Τρεις μέρες αργότερα, μετά την Ανάσταση, το μικρό δέντρο ζωντάνεψε και γέμισε με μοβ λουλούδια για να γιορτάσει το χαρμόσυνο γεγονός. Αυτός είναι ο λόγος που ονομάστηκε πασχαλιά.
Η μοβ πασχαλιά χρησιμοποιείται για τον στολισμό του επιταφίου συμμετέχοντας στη θλίψη της Μεγάλης Παρασκευής, ενώ οι λευκή πασχαλιά για την ημέρα της Ανάστασης. Το Πάσχα του Πασχάλη (Παραμύθι με αφήγηση)
Τι γιορτάζουμε την κάθε μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας;
Μετά το τέλος της Σαρακοστής, ακολουθεί η Μεγάλη Εβδομάδα που ξεκινά από την Κυριακή των Βαΐων και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο.
Οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας αφιερώθηκαν σε διάφορα γεγονότα, το Πάθος και στη διδασκαλία Του.
Μεγάλη Δευτέρα
Γιορτάζουμε τη μνήμη του Πάγκαλου Ιωσήφ που τα αδέλφια του προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν και το γεγονός που ο Χριστός καταράστηκε τη συκιά που δεν έκανε καρπούς και εκείνη ξεράθηκε.
Μεγάλη Τρίτη
Είναι αφιερωμένη στην καταγγελία του Ιησού κατά των θρησκευτικών αρχηγών
του Ισραήλ, των Γραμματέων και των Φαρισαίων και στην
παραβολή των δέκα παρθένων.
Μεγάλη Τετάρτη
Είναι αφιερωμένη στην ανάμνηση ενός γεγονότος που δίνει ελπίδα σε όλους τους ανθρώπους. Η πόρνη, μια αμαρτωλή γυναίκα που μετανόησε, άλειψε με μύρο τα πόδια του Κυρίου.
Την ημέρα αυτή στην εκκλησία ψάλλεται "το Τροπάριο της Κασσιανής".
Το απόγευμα της Μ. Τετάρτης τελείται η ακολουθία του Ευχελαίου.
Μεγάλη Πέμπτη
Η Μ. Πέμπτη είναι αφιερωμένη σε τέσσερα γεγονότα.
Τον ιερό νιπτήρα (ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών του).
Τον Μυστικό Δείπνο (ο Χριστός έφαγε για τελευταία φορά με τους μαθητές του και αναφέρθηκε σε αυτόν που θα τον προδώσει).
Την προσευχή προς του Πατέρα του στο όρος των Ελαιών.
Την προδοσία του Ιούδα (με ένα φιλί παραδίδει του Χριστό).
Στην εκκλησία διαβάζονται τα δώδεκα ευαγγέλια και σταυρώνεται ο Χριστός.
Μεγάλη Παρασκευή
Η Μ. Παρασκευή είναι αφιερωμένη στα Άγια Πάθη του Ιησού Χριστού.
Οι Ρωμαίοι στρατιώτες φόρεσαν κόκκινη χλαμύδα στον Χριστό, του έβαλαν ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι και του έδωσαν καλάμι να κρατά.
Έχουμε τη σταύρωση του Χριστού στον Γολγοθά και τον θάνατό του πάνω στον σταυρό.
Στην εκκλησία, το πρωί, έχουμε την ακολουθία των Μεγάλων Ωρών. Ο ιερέας κατεβάζει τον Εσταυρωμένο από τον Σταυρό και τον τυλίγει σε λευκό σεντόνι. Το απόγευμα ψέλνουν τα Εγκώμια και έχουμε την περιφορά του επιταφίου.
Είναι
μέρα απόλυτης αργίας, νηστείας και πένθους.
Μεγάλο Σάββατο
Η μέρα αυτή είναι αφιερωμένη στην Ταφή του Χριστού. Ο Πόντιος Πιλάτος έδωσε την άδεια να ταφεί ο Χριστός και σφράγισαν τον τάφο του. Μάλιστα τοποθέτησε και φρουρούς απ' έξω μήπως κλέψουν το σώμα του Χριστού και πουν πως αναστήθηκε.
Στην εκκλησία το πρωί του Μ. Σαββάτου έχουμε την λεγόμενη πρώτη Ανάσταση.
Το βράδυ τελείται η ακολουθία της Αναστάσεως.
Ο ιερέας ψάλλει το "Δεύτε λάβετε φως" και ανάβουμε τις λαμπάδες μας με το φως που έχει έρθει από τον Πανάγιο Τάφο από τα Ιεροσόλυμα. Μετά ψάλλει το "Χριστός Ανέστη". Ύστερα έχουμε τη λειτουργία της Κυριακής του Πάσχα.
Κυριακή του Πάσχα
Τελείται ο Εσπερινός της Αγάπης όπου το ευαγγέλιο διαβάζεται σε πολλές γλώσσες.
Κυριακή των Βαΐων σήμερα και αν πηγαίναμε στην εκκλησία θα παίρναμε ένα κλαδάκι δάφνης (βάγια). Γιατί όμως λέγεται Κυριακή των Βαΐων; Γιατί "μετά Βαΐων και κλάδων" έγινε η υποδοχή του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Βάγια λένε τα κλαδιά του φοίνικα. Γιορτάζουμε, δηλαδή, τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα καβάλα σ΄ ένα ταπεινό γαϊδουράκι.
Ο κόσμος τον υποδέχεται με τιμές βασιλιά. Εκείνος όμως δεν στέκεται στις τιμές, αλλά ακολουθεί τον δρόμο για τον σταυρό και την Ανάσταση. Την Κυριακή των Βαΐων είναι έθιμο να τρώμε ψάρι. Ο λαός λέει: Βάγια, βάγια τω βαγιώ τρώνε ψάρι και κολιό και την άλλη Κυριακή τρώνε κόκκινο αυγό. Η έκφραση "μετά Βαΐων και κλάδων" σήμερα δηλώνει τη θριαμβευτική υποδοχή κάποιου και έχει σχέση με τη σημερινή εορτή. Χρόνια Πολλά! Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!
Μία από τις κορυφαίες στιγμές όχι μόνο της Επανάστασης του
1821 αλλά και ολόκληρης της νεότερης ελληνικής ιστορίας είναι αναμφίβολα η ηρωική έξοδος του
Μεσολογγίου και η πτώση της πόλης στα χέρια των Τούρκων και των Αιγύπτιων (Απρίλιος 1826).
Το
Μεσολόγγι βρίσκονταν στα χέρια των Ελλήνων από την κήρυξη της επανάστασής του,
στις 20 Μάη 1821.
Τον Απρίλιο του 1826
συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την έναρξη της τελευταίας πολιορκίας του
Μεσολογγίου. Παρά τον ασφυκτικό κλοιό των τουρκοαιγυπτιακών δυνάμεων από ξηρά
και θάλασσα, τις αλλεπάλληλες επιθέσεις και τη «βροχή» των 100.000 οβίδων που
είχε σωριάσει τα πάντα σε ερείπια, οι επαναστατικές σημαίες κυμάτιζαν ακόμη
υπερήφανα στις επάλξεις των τειχών της «ιεράς πόλεως» των Ελλήνων.
Από τη στεριά το Μεσολόγγι προστατευόταν από ένα χωμάτινο τοίχο
και από τέσσερις προμαχώνες. Οι Μεσολογγίτες είχαν ενισχύσει καλά τα αμυντικά
χαρακώματα. Πίσω από την τάφρο και το χαράκωμα της πρώτης γραμμής, άνοιξαν μια
δεύτερη τάφρο κι ακόμα ένα χαράκωμα. Επίσης ήταν οχυρωμένα και τα νησάκια
της λιμνοθάλασσας που σχηματίζεται μπροστά από την πόλη.
Υπήρχαν και 48 κανόνια στο κάστρο και 4.000 πολεμιστές που
ενισχύονταν από τους πολίτες. Υπήρχαν ακόμα και 12.000 γυναικόπαιδα μέσα στο
Μεσολόγγι.
Από τις αρχές του 1826 η άμυνα των Μεσολογγιτών άρχισε να
κλονίζεται. Ο αποκλεισμός εντάθηκε, η πείνα άρχισε να γίνεται πιεστική. Τα
τρόφιμα ήταν λιγοστά, οι τραυματίες έμεναν δίχως φάρμακα. Από τα μέσα Φεβρουαρίου 1826 η κατάσταση στο Μεσολόγγι
επιδεινώθηκε δραματικά. Πολλές οικογένειες είχαν αρχίσει να στερούνται εντελώς
τα τρόφιμα και αναγκάζονταν να σφάζουν άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια και στη
συνέχεια σκύλους, γάτες και ποντικούς. Ωστόσο και αυτά εξαντλήθηκαν… Από τις 16
Μαρτίου άρχισαν να τρώνε αρμυρίκια, πικρά χόρτα που φυτρώνουν κοντά στη
θάλασσα. Ο υποσιτισμός και οι ασθένειες όμως εξασθένισαν τους οργανισμούς των
ανδρών της φρουράς της πόλης και προκαλούσαν πολλούς θανάτους.
Στις
31 Μάρτη, σε μυστική σύσκεψη, οι οπλαρχηγοί αποφάσισαν την έξοδο. Την αυγή,
στις 9 Απρίλη, μαζεύτηκαν στο σπίτι του Τζαβέλα για να συζητήσουν τις
λεπτομέρειες και να βρουν τρόπο να ειδοποιήσουν τον κόσμο χωρίς να τους πάρουν
είδηση οι εχθροί.
Για τους πολύ γέροντες, του πληγωμένους και τους αρρώστους, 600
περίπου άτομα, αποφάσισαν να παραμείνουν στην πόλη, να οχυρωθούν στα πιο γερά
σπίτια και να δώσουν τη μάχη μέχρι τέλους, αφού δεν είχαν καμιά πιθανότητα να
επιζήσουν.
Η έξοδος
Η έξοδος ορίστηκε για το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή των
Βαΐων, 10 Απρίλη 1826, δύο ώρες
μετά τη δύση του ήλιου.
3.000 περίπου μαχητές και 6.000 γυναικόπαιδα χωρισμένοι
σε τρία σώματα. Ξεχύθηκαν οι απελπισμένοι ελεύθεροι πολιορκημένοι να περάσουν
μέσα από τις τουρκοαιγυπτιακές γραμμές. Το ένα , από τα τρία σώματα εκείνο με τα
περισσότερα γυναικόπαιδα, δεν τα κατάφερε. Κάποιος φώναξε «Πίσω! Πίσω!»
δημιουργήθηκε σύγχυση, έσπασε το σώμα στα δυο και οι περισσότεροι γύρισαν πίσω
στη πόλη.
Δυστυχώς, οι εχθροί είχαν πληροφορηθεί ότι προετοιμάζεται
έξοδος των πολιορκημένων λίγες μέρες πριν και τους περίμεναν.
Από τους 3.000 μαχητές, 1.700 έπεσαν νεκροί. Μόλις 1.300 σώθηκαν.
Από τους αμάχους, 5.000 σκοτώθηκαν μέσα στη νύχτα. Πέρασαν μόνο 13 γυναίκες
μαζί με 3 – 4 παιδιά.
Άλλα 6.000 γυναικόπαιδα στάλθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Πόλης και
της Αλεξάνδρειας.
Οι Τούρκοι μπήκαν στο Μεσολόγγι. Οδομαχίες και πόλεμος σπίτι με
σπίτι. Οι πολιορκημένοι έβαζαν φωτιά στο μπαρούτι, όταν δεν μπορούν ν’ αμυνθούν
άλλο. Σκοτώνονταν, παίρνοντας μαζί τους όσους περισσότερους από τους εχθρούς
μπορούσαν.
Το πρωί, κάθε αντίσταση είχε καμφθεί. Το Μεσολόγγι είχε πέσει.
Ύψωσαν την τουρκική σημαία στις 11 Απρίλη του 1826.
Σαν ξημέρωσε η 13 του Απρίλη είκοσι σπίτια μείνανε όλα κι όλα
όρθια στο Μεσολόγγι.
Το
ηρωικό Μεσολόγγι έμεινε κάτω από την τουρκική κυριαρχία για τρία ακόμη χρόνια.
Στις, 2 Μάη του 1829 υπογράφεται συνθήκη με την οποία η πόλη παραδόθηκε στο νέο
ελληνικό κράτος. Από τις 10 Μάη 1829 οι Μεσολογγίτες επιστρέφουν στην έρημη
πόλη. Τα ιερά του χώματα, ελεύθερα πια, ξαναγεμίζουν ζωή.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, Κυριακή των Βαΐων, θυμόμαστε και τιμούμε αυτό το σπουδαίο γεγονός. Το Μεσολόγγι είναι φάρος για τους δικούς μας αγώνες σήμερα.
Η Έξοδος του Μεσολογγίου μέσα από την τέχνη.
Η Έξοδος του Μεσολογγίου από την εκπομπή "Η μηχανή του Χρόνου".
Η προπαίδεια του 4 μοιάζει αρκετά με την προπαίδεια του 2. Το 4 είναι το διπλό του 2. Είναι και αυτός ζυγός αριθμός και τα γινόμενα είναι πάντα ζυγοί αριθμοί.
Ο Απρίλιος, ή Απρίλης είναι ο τέταρτος μήνας του έτους ανήκει στην εποχή της Άνοιξής και περιλαμβάνει 30 ημέρες. Η λέξη Απρίλιος ετυμολογείται από το λατινικό Aprillis, που σημαίνει «ανοίγω».
Ο Απρίλιος και ο Μάιος θεωρούνται οι καθ΄ αυτού μήνες των λουλουδιών εξ ου και η ονομασία Απριλομάης: "Ο Απρίλης με τα λούλουδα κι ο Μάης με τα ρόδα".
Αναφέρεται και ως Αϊ-γεωργίτης λόγω της εορτής του Αγίου Γεωργίου στις 23 του μήνα. Η «Πρωταπριλιά» με τα αθώα ψέματά της είναι ένα πανευρωπαϊκό έθιμο. Επειδή τον Απρίλιο ο καιρός καλοσύνευε συνήθιζαν την πρωταπριλιά να πηγαίνουν για ψάρεμα. Τις περισσότερες φορές γύριζαν φυσικά με άδεια χέρια, κι έτσι κατέφευγαν σε ψεύτικες ιστορίες για μεγάλα ψάρια. Στη χώρα μας διαγωνίζονται για το ποιος θα πει το μεγαλύτερο ψέμα. Ο Απρίλης είναι ο κατ’ εξοχήν μήνας όπου γιορτάζεται το Πάσχα, αν και ορισμένες φορές το Ορθόδοξο Πάσχα μπορεί να γιορταστεί μέχρι και στις 8 Μαΐου (όπως έγινε το 1983).
Ο λαός έχει δώσει και κάποια άλλα ονόματα στον Απρίλιο.
"Γκρινιάρης" γιατί για τον κόσμο που ζούσε στα χωριά, αυτή ήταν η στιγμή του χρόνου που τελείωναν τα αποθέματα της προηγούμενης συγκομιδής και παραμόνευε για την οικογένεια το φάσμα της πείνας με αποτέλεσμα την γκρίνια και την στεναχώρια.
"Τιναχτοκοφινίτης", επειδή τίναζαν τα κοφίνια για να τα καθαρίσουν από τα υπολείμματα σιταριού και κριθαριού που φύλαγαν σε αυτά.
" Ανοιξιάτη" γιατί φέρνει την Άνοιξη .
"Λιαμπριάτη», αφού συμπίπτει με τη μεγάλη γιορτή της Ανάστασης.
"Αϊγιωργίτης (ή Αϊγιωργάτης) από την γιορτή του Αγίου Γεωργίου που γιορτάζεται τον Απρίλιο.
